සෝමවංස මැරුණේ නැත.

  

සෝමවංස අමරසිංහ මහතාගේ  අවමගුල් උත්සවයට  දේශප්‍රේමින්   සියල්ලම  පාහේ  සහභාගී වුහ .ජනතා  විමුක්ති පෙරමුණේ දේශප්‍රේමින්ද  විමල් වීරවංස   දේශප්‍රේමින්ද   පෙරටුගාමී  දේශප්‍රේමින්ද  ,  පොදු විපක්ෂයේ දේශප්‍රේමින්ද   පැමිණ  සිටියහ.  අවමගුල් උළෙලේ   ප්‍රධාන  වගකීම්  දැරුවේ ජනතා සේවක  පක්ෂයේ   දේශප්‍රේමින්ය .පෙට්ටිය මත එලූ රතු පාට රෙද්ද වසා  ජාතික  කොඩිය  කියා පරසිද්ධ  සිංහ  කොඩිය  ඇතිරුවේ  ගුණදාස අමරසේකර දේශප්‍රේමියාය.  ගුණදාසට ඒ වැඩේ කිරීමට සපෝර්ට් කළේ  ජවිපෙන්  අස්වී  මහින්ද ගාවට  ගොස් ටික  දවසක්  ඉඳ එතනින් චුතවී රනිල්  අසලින්  ප්රාතුර්භුතවූ නන්දන  ගුණතිලක දේශප්‍රේමීයාය.   අවමගුල්  උළෙලේදී   දේශනයක්  කළ  දේශප්‍රේමී ඇල්ලේ  ගුණවංස    මෙවැනි  රණ හංසයන්  තව දුරටත්  බිහි  කරන ලෙස  දේශප්‍රේමී ජවිපෙන් ඉල්ලා    සිටියේය.  පෙරටුගාමී  පක්ෂයේ දේශ ප්‍රේමියෙකුට  කතාවක්  පැවැත්වීමට  අවමගුල්  කමිටුව  ඉඩදුන් නමුත් . ජවිපෙට දේශප්‍රේමී  කතාවක්  පැවැත්වීමට  ඉඩ  දුන්නේ නැත.  එය  නම්  දේශප්‍රේමී  වැඩක්  නොවේ . එහෙත් ඒ   පිළිබඳව  මගේ  මිතුරෙකු නම්  කීවේ  ජවිපෙට  කතාවක් දුන්නේ  නම් සෝමවංස  මහතා මිනීපෙට්ටියෙන්  නැගිට  අනුර  කුමාරගේ  හොම්බට  අනිනු  ඇතැයි   සංවිධායක කමිටුව  බිය  වන්නට ඇත  කියාය.   

      

මට ඇති එකම ප්‍රශ්නය ඥානසාර දේශප්‍රේමියා  නොපැමිණියේ  මන්ද  යන්නය.

 සෝමවංස මහතා  සමග  එකට හිරබත්  කෑ  , 1980 දක්වා  ජවිපෙ     නායකයන් වූ  ලයනල් බෝපගේ ,කෙලී  සේනානායක ආදීන් නම් නොපැමිනෙන්නට ඇත්තේ  හිරිකිත  නිසා  වෙන්නට  ඇත.

 

සෝමවංස  මහතාගේ  අවමගුලෙන් ඔප්පු  වූ  කාරණාවක්  තිබේ. එනම් සෝමවංස,  වීරවංස ,ගුනරත්නම් ,    ගුණවංස , ගුණදාස ,   සහ ටිල්වින් එක  වල්ලේ  පොල්  බවත්     උතුරේ  හා  නැගෙනහිර  ජීවත්වන දෙමලුන්ගේ   ප්‍රශ්නය  සම්බන්දයෙන් එකම  ස්ථාවරයක් දරන  බවත්ය.

 

එම  කාරණාව  සම්බන්ධයෙන්  ඔවුන්  අතර ලොකු  වෙනස්  කම් තිබේ  නම්  සෝමවංස  මහතාව  අගයමින්  කතා  පවත්තන්නේ  නැත . ඔහු  අගයමින් ගුණ වරුණා සහිත  ප්‍රකාශ  නිකුත්  කරන්නේ  නැත. ඔහුගේ මෘත   කලේබරය සහිත  පෙට්ටිය  උඩ දැමු  රතු  රෙද්ද   සිංහ  කොඩියෙන්   වසන්නට  ඉඩ  දෙන්නේ  නැත.

  ඉහත  කී  කට්ටිය කැඩී  ගියේ විසඳා  ගන්නට  බැරි  මහා ලොකු  න්‍යායික ප්‍රස්න  නිසා නොවේ. සමාජවාදී  මාවත  පිලිබඳ  ආරවුල්  නිසා  නොවේ. ෆෙඩරල් ප්‍රස්නයක්  නිසා නොවේ. දේශප්‍රේමී  ආරවුලක්  නිසා නොවේ.  87-89  කාලයේදී   තමන්  නිරායුධ   මිනිසුන් ඝාතනය  කිරීම  සම්බන්ධයෙන්  ඇතිවූ  හැප්පිල්ලක් නොවේ. තමන්ගේම  එවුන්  මරා   දැමීම  වැරදි  යැයි  ඔවුන්ගෙන්  කවුරු   හෝ  කියා  ගෝරියක් කාරිය ඇදුනු   නිසා  නොවේ.

 සිල්ලර   පහේ  ආරවුල්  නිසාය.

උතුරේ  මිනිස්සුන්ට ආත්ම ගවුරුවයක් ඇතිව  ජීවත්  විය  හැකි විසඳුමක් දෙනවාට මේ  සියල්ලෝම  එක  පයින් විරුද්ධය. ජවිපෙට  අනුව  නම් සමාජවාදය ඇවිත් සමාන  අයිතිවාසිකම්   දෙන  තුරු  දෙමළුන්   කට  ඇරගෙන   සිටිය  යුතුය.

 

ඒ  අතින්  බැලු  විට  මෛත්රීත්  රනිලුත්  දේශප්‍රේමී සමාගමට වඩා  සමාජවාදීය. උතුරේ  ප්‍රශ්නය  දෙස ඔවුන් අඩු  වසයෙන්  සානුකම්පික  ලෙස  හෝ  බලන  බවක් පෙනේ. නව  ව්‍යවස්ථාව  යටතේ මෙයට විසඳුමක් සොයා  ගත  යුතුයැයි   යන  අදහස  හෝ  තිබේ.

 

 නව  ආණ්ඩු  ක්‍රම  ව්‍යවස්ථාවෙන්  දෙමළුන්ට යම්  ප්‍රමාණයක  හෝ   බලතල  දී  නැවත  යුද්ධයක්   ඇතිවීම  වැලක්වීමට   පියවර  ගැනීමට   සුදානම් වුවහොත්  ඉහත  සඳහන් සියලුම දේශප්‍රේමින්  ඒකාබද්ධ  සමාගමක්  පිහිටුවා  එහි සභාපති  කමට  දේශප්‍රේමී   මහින්ද  හෝ  ගෝටා පත්  කර  ගනු  බවට  සැකයක්  නැත 

ඥානසාරටද  , ඉත්තෑකන්දේ උන්නාන්සේටද, බෙන්ගමුවේටද  එම සමාගමේ  කොටස් නොමිලේම දෙනු  ඇත.

 වාසුදේවත්  කොටස්  ඉල්ලන  බවට  සැකයක් නැත.

   

නැවතත්  උතුරේ  ප්‍රභාකරන්ලා  සිය දහස් ගණනක් බිහිවී  ලක්ෂ  ගණනින්  රටපුරා මිනිසුන් මියයාම  වැලැක්වීම සඳහා උතුරේ එවුන්ට  බලතල ටිකක් දෙන්නයි කියන , ලියන  දකුණේ  දේශද්‍රෝහීන්  පරලොව  යැවීම  සඳහා ගල්කටස්  හමුදාවක්   පිහිටුවීමටද  ඉඩ  තිබේ.

එබැවින්  සෝමවංස අමරසිංහ  මහතා   මිය ගියේ  නැත. ගල් කටස් අතට  ගැනීමට සුදානම් සෝමවංසලා  කුණු  බක්කි වල  සහ   ගඳ  ගසන  කාණු  වල වැතිරී   සිටිති.