පකිස්ථානයෙන් ආ ගැටයා

 

මතුගම අධ්‍යාපන කලාපයේ ඉංග්‍රීසි විෂය භාර අධ්‍යක්ෂ කම කරන කාලයේ මම විදේශ විශ්ව විද්‍යාලවල ඉගෙන ගන්නා සිසු සිසුවියන් මෙරටට ගෙන්වා ගෙන ළමුන්ට ඉංගිරිසි කතාව හුරු කිරීමට උත්සහ කළෙමි.

එම සිසුන් සහ සිසුවියන් මට ගෙන්වා දුන්නේ රටවල සියගනනක විශ්ව විද්යාල සිසුන්ගේ සංවිධානයක් වූ අයිසෙක් (AIESEC) හි ලංකා ශාඛාව මෙහෙයවන සිසුන් කීප දෙනෙකු විසිනි .

වරකට සිසුන් /සිසුවියන් හතර පස් දෙනා බැගින් ගෙන්වා දීමට ඔවූන් මට උදව් කළ අතර මගේ වගකීම වුයේ ඔවුන් පාසලකට අනුයුක්ත කිරීමත් ඔවුන්ට ආහාර සහ නවාතැන් සපයා දීමත්ය අදාල පාසල්වල විදුහල්පතිවරුන්ගේ සහ ඉංග්‍රීසි ගුරුවරුන්ගේ සහයෙන් එය ඉටු කිරීමට මට හැකිවිය .

එසේ පැමිණි සිසුන්ට මම දුන් උපදෙස වුයේ ඉංග්‍රීසි උගන්වන්නට උත්සහ නොකරන ලෙසත් සිසුන් සමග විවිධ ක්‍රියාකාරකම් වල යෙදෙමින් ඉංග්‍රීසියෙන් ඔවුන්ට කතාකරන ලෙසත්ය.

එසේ ගෙන්වූ එක සිසුවෙක් වුයේ පකිස්ථානයේ විශ්ව විද්‍යාලයක ඉගෙන ගනිමින් සිටි තල්හා වහීඩ්ය මම ඔහුව අනුයුක්ත කලේ මතුගම ජාතික පාසලක් වන ආනන්ද ශාස්ත්රාලයටය

එකල එහි විදුහල්පතිවු රණවීර මහතාට ළමුන්ට ඉංග්‍රීසි ඉගැන්වීමට ලොකු කැක්කුමක් තිබුනේය මේ නිසා තල්හා වහීඩ්ට අවශ්‍ය පහසුකම් සැපයීමට විදුහල්පතිවරයා උනන්දුවෙන් කටයුතු කළේය

ඔහු ආ දිනවල හලාල් කළ ආහාර හෙව්වේය .හලාල් ආහාර ගන්නා ලෙස ගෙදරින් කිව් බව තල්හා මට කීය .

හලාල් ආහාර සොයාගැනීම දුෂ්කර බවත් තියෙන දෙයක් කන ලෙස මම ඔහුට කීවෙමි .

"ඔය හලාල් කනවද නැද්ද කියල ගෙදර අය දන්නේ නැහැනේ. ලංකාවට ආවම ලංකාවේ විදිහට ඉන්න .පකිස්තනෙට ගියාම එහෙ විදිහට ඉන්න " මම ඔහුට කීමි .

මගේ උපදේශයට ඔහු එක පයින්ම එකඟ විය .

ඔහු ආනන්ද ශාස්ත්‍රාලයේ මාස දෙකක කාලයක් ගත කළ අතර පාසලේ සිසුන් අතරත් ගුරුවරු අතරත් ඔහු ජනප්‍රිය විය .

තල්හා පමණක් නොව සියලුම සිසුන් මෙහි ආවේ තමන්ගේ පොකට්ටුවෙන් වියදම් කරමිනි අපි තවමත් විශේෂයෙන්ම ගැහැණු ළමයින් තනිවම රටකට නොව අහලපහලටවත් යවන්නට බයය එහෙත් ඒ දිනවල චීනයේ ගැහැණු ළමුන් පවා මෙහි ආවෝය.

එකල චීනයේ මව් පියන්ට හදන්නට දුන්නේ එක ළමයෙකු පමණි තමන්ට එක ළමයෙකු පමණක් සිටින විට දෙමාපියෝ ඔහු/ඇය විශේෂයෙන්ම ආරක්ෂා කරන බව අමුතුවෙන් කිව යුතු නැත එහෙත් චීන ගැහැණු ළමයි ගණනාවක් ම මතුගමට මම ගෙන්වා ගතිමි.

ඔවුන් විදේශ රටකට තනිවම ගොස් ලැබූ පුහුණුව හෝ කාර්යයන් රැකියාවක් ලබා ගැනීමේදී විශේෂ සුදුසුකමක් විය .

වරක් මෙහි පැමිණ පාසලක සේවය කොට ආපසු ගිය ජර්මානු සිසුවියක් පසුව මට පණිවිඩයක් එවමින් ඇය මෙහි කළ ක්‍රියාකාරකම් ගැන වාර්තාවක් එවන ලෙස ඉල්ලා සිටියාය . ඒ රැකියාවක් සඳහා සම්මුඛ පරීක්ෂණයකට ඇය ගිය විට එම වාර්තාව ඇගෙන් ඉල්ලා තිබුන නිසාය .

මතුගම අධ්‍යාපන කලාපයේ මම සේවය කරන කාලය තුලදී විදේශ විශ්ව විද්‍යාල සිසු සිසුවියන් 30 ක් 40ක් ගෙන්වා ගෙන පාසල්වලට අනුයුක්ත කොට පාසල් සිසුන්ට ඉංගිසි කථනය යම් පමණකින් පුහුණු කිරීමට මට හැකිවිය ඔවුන් සිංහල බස නොදන්නා බැවින් අපේ ළමුන්ට සිදුවුයේ දන්නා ඉංග්‍රීසියෙන් විදේශ සිසුන් සමග කතා කිරීමටය.

භාෂාවක් කතා කිරීමට ඉගන ගත හැක්කේ ඒ බස කතා කිරීමෙන් මිස පෙළපොත් කියවීමෙන් හෝ විභාවලට පෙනී සිට සමත් වීමෙන් නොවේ Spoken English කියා පන්ති අප රටේ වැහි වැස තිබුණත් ඒවායෙන් ඉංග්‍රීසි කතාව ඉගෙනගත් අය සිටිද? තුන්හාරසීයක් සිසුන්ට සතියකට පැය දෙක තුනක් උගන්වා ඉංග්‍රීසි කතාව මාස දෙක තුනකින් පුහුණු කළ කරන්නට හැකි නම් එය නවීන ලෝකයේ පුදුම 7න් එකක් වනු ඇත .

ලංකාවේ පාසල් සිසුන්ගෙන් 90%කට ඉංග්‍රීසි කතා කිරීමට නොහැකි වී ඇත්තේ ඉංග්‍රීසි කතාව පුහුණු කිරීමට අධ්‍යාපන අමාත්යංශය සාර්ථක වැඩ පිළිවෙලක් යොදා නැති කමත් ඉන්ග්රීසි කතාව පුහුණුවීමට සමාජයෙන් පෙළඹවීමක් නැති කමත්ය .

මේ පිළිබඳව ලියන්නට ගියොත් දිග ලිපියක් ලිවීමට සිදුවේ එය ඉදිරි දිනක ලියමි .

(පින්තුරවල සිටින්නේ පකිස්ථානයෙන් අවුත් මතුගම ආනන්ද ශාස්ත්‍රාලයට අනුයුක්ත කළ තල්හා වහීඩ්ය පින්තුර ගත්තේ එකළ ඉංග්‍රීසි ගුරුවරයෙකු ලෙස මතුගම කලාපයේ සේවය කළ අජිත් පැරකුම් ජයසිංහ ය )