සුද්දෙක් කී කතාවක්

මේ කතාව මට කිව්වේ අපේ හාමිනේය අපේ හාමිනේ රස්සාව කලේ අගලවත්තේ පිහිටි ශ්‍රී ලංකා රබර් පර්යේෂණායතනයේය.

මීට අවුරුදු 15 කට පෙර අවුරුදු 90 ත් පැන්න සුද්දෙක් සිය හාමිනේත් දුවත් සමග රබර් පර්යේෂණායතනයට ආවේය .

දුව ආ විගස පිටිපස්සට දිව්වාය. ටිකකින් ආපසු ආවාය

" මම උපන්නේ ඔය පිටිපස්සේ තියෙන ගෙයි. ඒක බලන්නයි මම දුවල ගියේ " දු කීවාය

වයසක සුද්දා දුව සමග කඳු පල්ලම් නගිමින් බසිමින් ආයතනයේ සියලු ප්‍රධාන ස්ථාන දෙස බලමින් අතීතය සිහි කළේය .

සුද්දාගේ නම මොල්රිච් ය ඔහු රබර් පර්යේෂණායතනයේ සිටි පළවෙනි ප්‍රධාන පරිපාලන නිලධාරියාය . 1948 තෙක් මෙහි සේවය කළ ඔහු සිය පවුල සමග ඕස්ට්‍රේලියාවේ පදිංචියට ගියේය .

ඔහු මෙවර එහි සිට ලංකාවට ආවේ තමන් සේවය කල ස්ථානය බලා සතුටක් ලබන්නටය .
හැමතැනම ඇවිද බැලීමෙන් පසු පර්යේෂණායතනයේ නිලධාරිහු මොල්රිච් ට සහ පවුලේ අයට තේ පැන් සංග්‍රහයක් කළහ .

තේ බොන ගමන් ඔහු පරණ කතාවක් කිවේය .

ඒ කාලේ උදේ 8 ට මේ ආයතනයේ වැඩ පටන් ගත්තේ . විනාඩියක් පරක්කු වෙලා ආවොත් මම දඩ ගහනවා .

1948 පෙබරවාරි 5 වෙනිදා මම ඔෆිස් එකේ ඉන්න කොට ක්ලාක් කෙනෙක් වැඩට ආවේ 10 ට . ඇවිල්ල 7.59 දාල අත්සන් කළා .ඔයිට කලින් කිසිම දවසක කිසි කෙනෙක් ඔහොම කරලා නැහැ .මන් ඇහුව "තමුසේ මොකද බොරු වෙලාවක් දැම්මේ ?බලනවා, දැන් වෙලාව දහයයි .තමුසේ 7.59 දාල මෙතන අස්සන් කළා "

ලිපිකරුවා අත් ඔරලෝසුව ගලවා කටු ආපසු කරකවා වෙලාව පෙන්නුවේය .වෙලාව 8 ය .

තමුසේ කටු ආපහු කරකවල කාවද රවට්ටන්න හදන්නේ .?මොල්රිච් ඇසුවේය .

කලින් දින ලංකාවට නිදහස ලැබුණු බව මොල්රිච් ට සිහිපත් කර දුන් ලිපිකරුවා සිටියේ ඔලුව උදුම්මාගෙනය .ඔහු සුද්දාට මෙසේ කිය.

"My wrist watch
My time
My country "

එසේ කිව් දේශප්‍රේමී සිංහල ලිපිකරුවා ආඩම්බරයෙන් කාර්යාලය තුලට ගොස් ඔහුගේ ආසනයේ වාඩි විය
--------------------------------------------------
ඊළඟ වසර දෙක තුන තුලදී පර්යේෂණායතනයේ සේවය කළ සුද්දෝ සියල්ලෝම රැකියා වලින් අස් වී තම තමන්ගේ රටවලට ආපසු ගීයහ .